خوشا امروز ...

 خوشا بودنت در این جهان ...

خوشا دیوانگی ...

خوشا تو ...

شب هایی هست که آدم از تنهایی به جای آرامش وحشت میکنه ...

شب هایی که حضور کسی که بتونه آرومت کنه لازمه ...

مثل دیشب ... و بغض گرفته ی من ...

 

و  صدای مهربانت بعد مدت ها  ...

لرز را که رفت و سردی هوا که گم شد ....

و صدای تپش قلبت که نوید بودن می داد ...

جانِ دل گفتنت ....

و من که آرام شدم ...آرام  ِ آرام ...

 

 

به چشم هایم اعتماد نکردم وقتی دیدمش ...

فقط و فقط ... از تو بلند تر بود ...

 خودت بودی ... با همان چهره ی دلنشین و رفتار مهربانت ...

ببین عزیزم ... با این دلتنگی چه کنم ؟

 

لیلی جان،
این روز ها به هر که روی می آورم، پس ام می زند..
حق دارند شاید...
حق دارم شاید،
وقتی به تو روی نمی آورم..
اشتباه نکن،
می دانم مرا پس نخواهی زد،
مهربانی ات نمی گذارد..
بر سر کویت نمی آیم
نمی خواهم برایت خسته کننده باشم
یا اینکه به زور تحملم کنی
اما هر لحظه در خاطراتم می بوسمت
و تنهایت نخواهم گذاشت...

می دانی مجنون ...

این روزها می خندم ... حتی به قدم زدن مورچه ...

درونم دنیایی کشف کردم دیدنی ...

میخواهم بروم تا ته ته ته ته خودم ....

 

دلتنگ تو : لیلی